ΤΡΟΦΗ

JEFFREY MEYER

Με λένε γείτονα από το κάτω διαμέρισμα

Και δεν μπορώ να κοιμηθώ

Γιατί με ενοχλείς

Οταν τρώς

Όταν κοιμάσαι

Όταν κλάνεις

Όταν αλλάζεις πλευρό

Με ενοχλείς

γιατί καβλώνω όταν σε ακούω να πηδιέσαι.

Να μασουλάς με όρεξη το πρωινό σου

Να μαγειρεύεις το βραδυνό σου.

Με ενοχλεί όταν κοιμάσαι και παραμιλάς.

Όταν χαμογελάς

Μα πάνω από όλα με ενοχλεί όταν μιλάς.

Με ενοχλεί που δεν μπορώ να πω τη γνώμη μου

και σου κάνω σουτ.

Με ενοχλεί που δε μιλάς πιό δυνατά 

για να ακούω αυτά που λες.

Με ενοχλεί όταν γελάς δυνατά γιατί 

θέλω απλά να κλαις.

Και όταν πονάς χαίρομαι.

Με λένε γείτονα από το κάτω διαμέρισμα

και προσεύχομαι να μη φύγεις ποτέ από πάνω

γιατί η φασαρία και τα γέλια σου 

μου προσφέρουν ηδονή

ένα σουτ

δεύτερο

τρίτο 

και 

έχυσα.

Mετράω τα λεπτά να δω πότε θα το βουλώσεις

κρύβομαι μη σε πετύχω στις σκάλες

αλλά από μακρυά σου γαβγίζω

Είμαι ο γείτονας από το κάτω διαμέρισμα

και τις νύχτες προσεύχομαι  να κάνεις φασαρία

να τρίζεις τα έπιπλα

να κάνεις σεξ

και να ροχαλίζεις

να κλαις

να γελάς

να μιλάς

γιατί εγώ δεν μπορώ 

και θέλω να ξέρω πως είναι

Kαι γι' αυτό  σε χρειάζομαι.

Για να σε μισώ.

Γειά

Γειά σου.

για σένα

Γειά σου.

Για μένα.

Για όλα

Και για  τίποτα

Γειά σου

Σημαίνει στην υγειά σου...

Και γι αυτό χαμογελώ

και σου λέω

γειά σου.

Προσωπικά

Κλαίς 
κραυγάζεις
τσιρίζεις
γδέρνεις το δέρμα σου
στίβεις την ψυχή σου
κεντάς τις αμαρτίες σου
ποδοπατάς τις δήθεν προσδοκίες


Βρωμίζεις τα σεντόνια σου
δωρίζεις τα πνευμόνια σου
στον πρώτο τυχόντα
με την ίδια ευκολία
με την ίδια αηδία




Γελάς
χοροπηδάς
χτυπάς τα χέρια δυνατά
και ξανά από την αρχή
όλο και πιο ψηλά
ρουφάς όλο τον αερά 
και φτύνεις στα μούτρα  τον σάπιο καθρέφτη που διάλεξες να φροντίσεις.

LDN

Και ξεκίνησες ένα πρωϊ 

και δεν σταμάτησες ποτέ

και η γιορτή ήταν σε εκείνο το χαμηλό σκοτεινό ντουλάπι.

Στο κρυφό δωμάτιο είδες τον άνθρωπο με τον σκύλο

Και φωνές από γύρω  σου χάιδευαν τα αυτιά 

και μιλούσες όλες τις γλώσσες του κόσμου

και έπειτα οι γονείς σου

σου χαμογέλασαν από εκείνο το κτήριο με τα μεγάλα τζάμια

στο πίσω μέρος της αυλής των ονείρων

δεν ένιωσες καμία ενοχή

γιατί ξέρεις ότι ο κόσμος σου ανήκει

Τα τζάμια άστραφταν

όπως και η ψυχή σου

Και ήπιες νερό να ξεδιψάσεις

και γέμισες εικόνες

και μουσική 

που έβγαινε από την ψυχή σου.

Σε μια κουβέντα που άρχισε ένα βράδυ

και δεν τελείωσε ποτέ

Και έγραψες

έζησες

πέθανες

και έγινες διάσημη σε  μια νύχτα.

Στην κορυφή του δικού σου εξαίσιου κόσμου

παρέα με χαμόγελα που γνώριζες πάντα.

Και ντύθηκες με μαγικά 

και γέμισες ποτήρια με πλάσματα αλλόκοτα

και άλλοι σε κορόϊδεψαν

μα και αυτούς τους αγάπησες 

Κράτησες  το χέρι ανθρώπων στοργικών 

και θυμήθηκες τον εαυτό σου 

Βούτηξες στο πλούσιο δωμάτιο που σε μεταμόρφωσε

βγήκες από εκεί κρατώντας σφιχτά ένα κουτί

με χίλια συναισθήματα

Το πάρτυ είναι στην ψυχή σου

και δεν τελειώνει ποτέ

το ανοίγεις όποτε θελήσεις και βρίσκεις ευτυχία.

dedicated to some pure souls..

Ντανσινγκ φορ γιορ σοουλ

Πιάσε με
Αφέσου


Δεαριζ νοου ταιμ μαι λαβ


ξανά 
αντίστροφα
με τα  μάτια κλειστά
απαλές κινήσεις




μουδιασμένα πόδια
χαμόγελα καθρέφτες


άγγιγμα λυτρωτικό


αμήν στον θεό της μουσικής


μπροστά 
πίσω


τελετή 
προσευχή στην χαμμένη μας ψυχή


στροβιλίζεσαι ολόκληρος
η γιορτή  ξεκινά αργά
αέρας 


και ξανά 


ανεβαίνεις
ανυψώνεσαι 
και χορεύεις 
σαν να είναι η τελευταία σου φορά.


dedicated to R.V.

Τοσοδούληδες

 Foto: Deborah Tuberville

Κάποτε γνώρισα κάτι γίγαντες

Έβγαλαν μαχαίρι

Μου έτριξαν τα δόντια

Με ζωγράφισαν άσχημη

Με έκλεισαν σε ένα δώματιο

Μου πέταξαν μερικά σεντόνια

Με στόλισαν με προκλητικά κοπλιμέντα

Με κοπάνισαν στον τοίχο με λέξεις

Με έντυσαν στα λευκά

Μου είπαν όμορφα ψέμματα

Χόρεψαν μαζί μου κλεμμένους χορούς

Έδεσαν τα μαλλιά μου κόμπο

Πήγαν να με προσκυνήσουν

Και μου έφτυσαν τα πόδια

Με δάγκωσαν

Με έθαψαν

Με έντυσαν

Με φρόντισαν …για λίγο

Τώρα κάποιες φορές έρχονται στα όνειρα μου

Εκεί τους εκδικούμαι

Τους μεταμορφώνω

Τους ντύνω

Τους γδύνω

Τους παίζω

Τους χαιδεύω

Και μετά τους στηρίζω…για λίγο

Τους αγαπάω

Μα τους βασανίζω

Και τους στέλνω στην ευχή του Θεού

Κάθε βράδυ μικραίνουν όλο και  πιο πολύ,

Εξαχνίζονται.

Γίγαντες που έγιναν Τοσοδούληδες

Όταν ξυπνάω τους στέλνω στην ευχή του Θεού,

γιατί εγώ μπορώ.

Αφιερωμένο στους πραγματικούς γίγαντες.

Psyche (= Psique en latín Psyche, en griego Ψυχή, divinidad griega y protagonista de un mito latino, es la personificación del alma).

...y tú sin quererlo, rompes  a reir
y nunca dejas de sonreir,
mostrándoles lo fea que te puedes hacer....


(Abstract from the poem My NAme iS mrs VAnity...by Bruja Vilma)

Credits: Anastasia Ele

My name is ...Mrs Vanity

Ξετύλιξες εκείνο το γυαλιστερό πακέτο που μέσα του  έκρυβε λίγες λέξεις

λίγη κοροϊδία που την έντυνες όπως ήθελες εσύ

κάτι ξεσκισμένα φορέματα από την εποχή που νόμιζες πως ήσουν της μοδός

κάτι φθηνά εσώρουχα από όταν έκλαιγες με δάκρυα από ψεύτικα υγρά

φωτογραφίες από εκείνη τη στυλάτη μηχανή 

λίγες μασημένες φράουλες από το αγαπημένο σου κοκταίηλ 

κάτι σπασμένα βινύλια από μουσικές πεθαμένες με κρυμμένες δονήσεις

εσιητήρια ακυρωμένα

και μια φωνή από τον πάτο 

να καλεί βοήθεια

να ουρλιάζει

να προσπαθεί 

και εσένα χωρίς να το θέλεις σε πιάνουν τα γέλια

και δε σταματάς ποτέ να γελάς και να τους δείχνεις πόσο άσχημη μπορείς να γίνεις.

χωρίς τίτλο / χωρίς συναίσθημα

Με ακούς

με καταλαβαίνεις

με θυμάσαι

με άγγιξες

λίγο

μια στιγμή

μετά επιφάνεια

και ξανά από την αρχή.

Όμως σε σιχαίνομαι.

Γιαγιά

Μυρωδιά καφέ 
ένας μουσαμάς 
και εκατομμύρια εικόνες


με πήγαν σε εκείνη την μορφή
αγαπημένη 
τόσο μακρυνή 
τρυφερή 
μια αγκαλιά ολάκερη
δροσερή 
στοργική 


λίγα ψίχουλα τριμμένα στον ελληνικό της καφέ
βουτώντας εκείνο το κουλουράκι σε σχήμα πλεξούδας
που της ρουφούσε όλο το φλυτζάνι
με μάλωνε 
και εγώ γελούσα
μα όταν γέλασε παντοτινά 
έκλαιγα 
ακόμη κλαίω 


" Υποσχέσου μου,
πως αν πεθάνεις θα 'ρθεις να μου πεις πως είναι"
της είχα πει
πάνε χρόνια και  ακόμη περιμένω


λίγες κουβέντες 
και όλα απλά
πολύ απλά
αγνά
σαν εκείνη 
την αγαπημένη μου γιαγιά...